Weimar

Mijn vader (van voor de Wende) zei van te voren: “Weimar, dat is Oost-Duitsland! Daar is alles afgebroken, grauw en nepmodern! Wat moeten we daar, ´Ostalgie`!”. Mijn reactie: “Maar de stad is leuk, mooi, en er is veel te zien. Je hebt er ook nog van alles met literatuur, en daar houd jij toch van?” Hij: “Ja, vast, hoe weet je dat eigenlijk?” Ik: “Nou, op internet staan mooie foto’s, en mijn docent Duits zegt dat.” Hij: “Sinds wanneer luister jij naar een docent? Hoe heeft die dat voor elkaar gekregen?”

Ik: “Maar in Weimar is de oudste bibliotheek ter wereld na Alexandrië, en die is in 500 na Chr of zo al verwoest. En Goethe had in zijn huis speciale trappen, met zulke lage treden, dat je een boek lezend naar boven kan lopen. En dat wil ik zien en uitproberen! En Goethe woonde in Weimar. Je weet toch wel wie Goethe is?” Hij: “Ja, ik heb ook Duits gehad! Onze leraar vertelde altijd dat Goethe een arrogante man was, want onder elk gedicht schreef hij: `Goet, hè!” Laatst werd er in een 2voor12 nog een vraag over hem gesteld. Hij schreef over duivels!’

En toch gingen we naar Weimar. Toen we net het eerste ijsje gekregen hadden, kwamen we langs het standbeeld van Goethe en Schiller. Door de sfeervolle Lindenallee, op weg naar het Goethehaus, het huis waar Goethe in 1776 is gaan wonen, nu het bijzondere museum over zijn werk.

Goethe deed van alles met fysica en de invloed van de omgeving op de mens. Zo hield Goethe zich veel met kleuren bezig. Volgens hem had elke kleur een betekenis. Je lievelingskleur en de kleur van je kleding bijvoorbeeld zeggen wat over je karakter. En de kleuren in je omgeving hebben invloed op hoe je je voelt. En die kleuren kwamen in zijn huis ook weer terug. Elke kamer heeft een andere kleur, en die kleur heeft dan weer te maken met de functie van de kamer. Een witte kamer voor de concentratie en de ontvangstkamer had de ´vriendelijke´ kleur geel. Toen kwamen we ook bij de trap naar boven. Mijn vader liep lezend in de reisginds naar boven. Het lukte! En naar beneden ook.

De dag daarna, toen we naar de hemelsblauw met gouden Anna-Amalia-Bibliothek gingen, was Goethe er weer. Een borstbeeld van hem, en een schilderij, waarbij hij dicterend door zijn witte studeerkamer ijsbeert. Wat bleek? Hij was daar de ijverigste lezer: hij heeft daar meer dan 2000 boeken geleend!

Toen we daarna, weer een ijsje etend, een stadswandeling maakten, bleek het een schitterende stad, authentiek hersteld. Het mooiste vond ik dat elk gebouw een andere kleur had. Zo leek het in ieder geval. En het was niet te druk met al die kleuren, het was juist een combinatie van vrolijk en rustig.

Het Goethehaus en de bibliotheek zijn echt een aanrader, maar we zagen nog veel meer zoals de huizen van Liszt en Schiller en het park aan de Ilm. Een plaats om beslist nog eens naar terug te gaan. Ook zijn overal teksten van Goethe en Schiller, zoals:

`Willst du immer weiter schweifen?
Sieh´, das Gute liegt so nah.
Lerne nur das Glück ergreifen:
Denn das Glück ist immer da!`

Toen we weer thuis waren zagen we op de televisie een verslag van een zeer bijzonder experiment op een basisschool met licht in verschillende kleuren waardoor de leerlingen zich beter konden concentreren. Als Goethe dit had geweten…

En het concert waar het allemaal mee begon? Daarover later meer …

P.S. En nu is er een film uitgekomen over Goethe. Die speelt zich af in de tijd dat Goethe verliefd is op Lotte Buff. Maar Lotte trouwt met een andere man. Deze liefde was een belangrijke inspiratiebron. Ik heb de trailer gezien op www.goethe-derfilm.de, en het lijkt me een mooie en grappige film. Ik kan niet wachten totdat hij in Nederland uit is! (en als dat te lang duurt, kijk ik hem wel in het Duits!)

Elisabeth Lens is redacteur van de scholierenredactie van Duitslandweb.nl. Ze zit in de 5e klas van het Johan van Oldenbarnevelt gymnasium in Amersfoort.