Schwarz-Rot-Gold!

En inderdaad, zondag wonnen ze weer, met speels gemak. Van de Socceroos. De Duitse ‘weißen Trikots und schwarzen Hosen’ waren veel te sterk voor de doorgaans geel-bruine Australiërs. Overal dus het Schwarz-Rot-Gelb. Sowieso zie je de Duitse vlag nu veel op de Nederlandse tv, zoals bij de reclame over het energieshirt (zie linkje hiernaast), dat van zwart verandert in oranje (bij een Duitse supporter…). Maar waar komen de kleuren van de Duitse vlag eigenlijk vandaan?

Zwart-Rood-Goud

De kleuren Zwart – Rood – Goud zijn voor het eerst gebruikt in de bevrijdingsoorlogen tegen Napoleon in 1813 en stonden daardoor ook symbool voor de vrijheid. Verschillende korpsen die vooral uit studenten bestonden, waren tegen de Franse bezetting. Zij kwamen uit het hele land. Maar al die gebieden hadden andere kleuren, en om dan toch één uniform te maken werden de uniformen zwart gemaakt. Daarop kwamen goudkleurige knopen en werden ter aanvulling rode omslagen gebruikt.

De kleuren komen volgens een historisch gezegde aus der Schwärze (schwarz) der Knechtschaft durch blutige (rot) Schlachten ans goldene (gold) Licht der Freiheit (uit de zwartheid van de dwingelandij door bloedige (rode) veldslagen naar het gouden licht der vrijheid).

Na de Republiek van Weimar (1919-1933) werden de kleuren afgeschaft, maar na de Tweede Wereldoorlog zijn ze weer in ere hersteld. Omdat tegenstanders spottend hadden gesproken over Schwarz-Rot-Senf (zwart-rood-mosterd) noemde men de driekleur Schwarz-Rot-Gold en dat zijn de kleuren die Duitse voetbalsupporters nu nog steeds gebruiken.

Louis van Gaal

Toen ik zondag tijdens de wedstrijd mijn eigen Duitsland Schwarz-Rot-Gold-armbandje aan het maken was, zei mijn vader: “Ja, het is wel heel leuk hoor, al die Duitsers, maar ze zijn wel dankzij de Nederlanders zo goed.” Want, zo zegt hij, “Bayern München werd kampioen dankzij Louis van Gaal, en Robben, als hij niet geblesseerd was, scoorde menig belangrijk doelpunt”. Ik: “Maar ze winnen wel met het Duitse Team”. “Ja,” zegt mijn vader, “Van Australië ja.” Maar ik: “En wel met 4-0, dus.

Weet je wat Beckenbauer ooit heeft gezegd? Dat Duitsland eigenlijk een handicap zou moeten krijgen, net als bij golf. Elke wedstrijd zouden ze moeten beginnen met twee doelpunten in het voordeel van de tegenstander."

“Ja, ja, schon gut”, zei mijn vader terwijl hij de kamer uitliep om wat te eten te halen, en riep nog, omdat hij altijd het laatste woord wil hebben: “Erst kommt das Fressen, dann die Moral”. Mijn moeder begon te lachen: “Dat roept hij altijd sinds dat mislukte hockeytoernooi in Duitsland, met die barbecue!”

Met of zonder?

Wat was er dan gebeurd? 1e Kieler HTC, ongeveer twintig jaar geleden. Mijn ouders stonden daar - bonnetjes keurig in de hand - in de rij te wachten voor een gigantisch varken aan een spit.

Eenmaal aan de beurt vroeg een geweldig zwetende kok, die mooie stukken vlees afsneed: ‘Wollen Sie mit oder ohne?’. Ze keken elkaar aan: “Wat bedoelde hij nou? Mit?? … Curry? Mayonaise? Bier? Brezel? Bockworst? Friet anders?” Maar mijn ouders zijn Nederlanders en na niet lang denken riepen ze dus: “Mit, selbstverständlich”.

“En toen?” vroeg ik.

“En toen kregen we ‘Mit’”, zei mijn moeder.

Intussen was mijn vader weer binnengekomen en vroeg: “Weet je van wie dat is: Erst kommt das Fressen und dan die Moral?”

“Bertolt Brecht”, riep ik, “en iedereen denkt aan vretende Duitsers, maar hij bedoelde dat een mens alleen goed kan handelen als hij genoeg gegeten heeft”.

En dat ‘mit’? Een geroosterde varkenspoot met botten, bloedvaten, zenuwen en huid met haren en alles er nog aan: ‘Schweinshaxe’

Elisabeth Lens is redacteur van de scholierenredactie van Duitslandweb.nl. Ze zit in de vierde klas van het Johan van Oldenbarnevelt gymnasium in Amersfoort.