Doe mij maar Duitsland

 Het eten. In Duitsland hebben ze gebak dat in Nederland helemaal niet bestaat: Schweineohren, Mohnkuchen en Streuselkuchen, om er maar een paar te noemen. Bovendien hebben ze in Duitsland donker, sterk, grijs brood en kleine, heldere Brötchen. Gewoon in een Duitse bakkerij staan, met dat typisch Duitse assortiment, maakt al dat ik me thuis voel.

Een ander voorbeeld is Milchreis. Hele zachte, zoete rijst die ze in melk koken en dan met suiker en kaneel eten. In Duitsland is dat een heel geliefd toetje, dat je wekelijks eet. In Nederland kun je die speciale rijst niet kopen.

Maaltijd in de Heimat

Een heel persoonlijke ervaring zijn de maaltijden in het dorp waar ik vroeger woonde, Barenburg. Hier woont de beste kok die er bestaat: mijn oma. Toen ik in Duitsland woonde at ik bijna dagelijks bij haar. Mijn oma en opa zijn nu met pensioen en verbouwen op hun oude dag veel groeten en fruit zelf.

Een typische lunch bij hen bestaat uit zelf verbouwde aardappelen met bonen of andere groenten uit eigen moestuin en vlees van een varken dat ze zelf, met eigen voer, hebben vetgemest. Gedronken wordt appelsap van appels uit hun boomgaard. Als nagerecht zijn er meestal aardbeien van hun eigen velden of ingekookte peren. Dan ben ik echt terug in mijn Heimat.

Zingende Duitsers

 De muziek. Veel Duitstalige muziek is in Nederland totaal onbekend. Voor mij is dat soms hard als bijvoorbeeld het nieuwe album van 'Die Ärzte' uitkomt: 'Jazz ist anders'. Terwijl ik helemaal blij de hele dag naar die muziek luister, weten mijn klasgenoten helemaal niet waar ik het over heb. Als ik ze de muziek laat horen zeggen ze van: “Ja, klinkt best leuk, maar ik versta niet waar ze ’t over hebben.”

In Duitsland is bijna iedereen fan van 'Die Ärzte'. Als daar op de radio hun nieuwe hit 'Lass die Leute reden' wordt gespeeld, kan iedereen, maar dan ook iedereen meezingen. Dan voel ik me natuurlijk veel meer thuis dan in Nederland waar niemand die muziek kent.

Duitsers gaan los

’s Avonds in de disco komt er naast de gebruikelijke Amerikaanse hits ook muziek van 'Seeed'. Deze Berlijnse Reggae/ Dancehallgroep is in Duitsland wereldberoemd maar in Nederland, net als 'Die Ärzte', vrijwel onbekend. Toen we met de groep van een internationaal jeugdkamp uitgingen, stopten alle ‘niet-Duitsers’, Russen, Wit-Russen, Fransen, Polen en Moldawiers, meteen met dansen toen een van de grootste hits van 'Seeed', 'Dickes B', gedraaid werd. De Duitsers in de groep gingen juist helemaal los.

Om te lachen

De humor. Nederlanders beweren graag dat Duitsers geen humor hebben. Dat kan best, maar dat betekent dan dat ik zelf ook geen humor heb. Bij elk bezoek merk ik namelijk dat ik dezelfde humor heb als Duitse jongeren. In Nederland heb ik juist het gevoel dat mijn leeftijdsgenoten me niet begrijpen. Als ik een grapje maak, lacht of niemand of niemand reageert of iedereen kijkt raar. Als ik datzelfde grapje in Duitsland vertel, ligt iedereen dubbel.

Met Duitsers deel ik de woordspelingen en de ordinaire grapjes. Via het internet krijgen jongeren een bepaalde gemeenschappelijke humor. Zo kent in Duitsland bijna iedereen de internet-parodie-synchronisaties 'The Lord of the Weed' en 'Harry Potter und ein Stein'. Als ik in Duitsland uit deze films citeer weet iedereen waar het vandaan komt en lacht erom. In Nederland weet niemand waar ik het over heb.

Tussen twee naties

Het ligt ook allemaal aan de taal. Als ik iets in het Duits zeg, begrijpen ze dat in Nederland niet. Andersom is dat natuurlijk ook zo. Het ‘probleem’ is dus dat ik als in Duitsland opgegroeide jongere een stuk Duitse (jongeren)cultuur en jongerentaal in me heb die ik in Nederland niet kan uiten, omdat ik me hier in een andere cultuur en een ander taalgebied bevind. Tijdens die paar weken in Duitsland kan ik me dan helemaal uitleven omdat ik opeens met jongens en meisjes om ga die dezelfde cultuurreferentie delen als ik.

Folke zat in het schooljaar 2007-2008 in de Scholierenredactie van het Duitslandweb. Hij zat op de Scholengemeenschap Augustinianum in Eindhoven.