SPD
Als oprichtingsdatum van de SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands) wordt in de partij 23 mei 1863 beschouwd, de dag waarop Ferdinand Lasalle de Allgemeiner Deutsche Arbeiterverein oprichtte. In 1890 werd de naam veranderd in Sozialdemokratische Partei Deutschlands. In juni 1933 werd de SDP door de NSDAP verboden. Pas na de Tweede Wereldoorlog, in 1945, werd de partij heropgericht onder Kurt Schumacher. De invloed van de oude garde was aanvankelijk groot. Ruim 90 procent van de leden was voor 1933 actief geweest in sociaal-democratische organisaties. Er was dan ook nauwelijks sprake van een organisatorische of een ideologische vernieuwing. De SPD bleef net als in de Weimar-tijd een partij voor de arbeidersklasse. Pas in 1959 kwam het tot een vergaande hervorming. In het Godesberger Programm werd alle marxistische ballast, die de partij tot die tijd bezat, overboord geworpen. Het socialistische einddoel werd losgelaten, elke verwijzing naar het marxistische verleden vermeden en de economische planning van doel tot middel gedegradeerd. In plaats daarvan kwam er een pluriform socialisme, gebaseerd op een aantal ethische grondbeginselen. Daarmee was de partij niet langer een arbeiderspartij, maar een linkse partij die bereid was samen te werken met de andere partijen.
In de Deutsche Demokratische Republik (DDR) vormde de SPD samen met de KPD onder grote druk van de Sovjet-Unie in 1946 een nieuwe partij: de SED. Vlak voor de val van de Muur werd de Sozialdemokratische Partei (SDP) opgericht (vanaf januari 1990 SPD genoemd), die zich in eerste instantie probeerde te onderscheiden van de SPD in het Westen. Maar naarmate de eenwording naderde, groeiden de partijen naar elkaar toe. Op 26 en 27 september 1990 besloten ze zich te verenigen.
De SPD heeft de volgende kanseliers geleverd: Willy Brandt (1969-1974), Helmut Schmidt (1974-1982) en Gerhard Schröder (1998-2005).
De sociaaldemocratische SPD heeft een sociale, democratische maatschappij voor ogen, waarin iedereen gelijke rechten heeft en in welvaart leeft. De cultuur moet het leven van alle mensen verrijken en de burger moet zijn stem kunnen laten horen.
