- Inleiding
- Duitse geschiedenis tot 1815
- Duitse eenwording: 1815-1871
- Keizerrijk: 1871-1888
- Keizerrijk: 1888-1914
- WO I: 1914-1918
- Weimar Republiek: 1919-1933
- Derde Rijk tot 1939
- WO II: 1939-1945
- Stunde Null: 1945-1949
- BRD Wirtschaftswunder: 1949-1966
- BRD Ostpolitik en RAF: 1966-1982
- BRD Kohl: 1982-1989
- DDR tot bouw Muur: 1949-1961
- DDR tot val Ulbricht: 1961-1971
- DDR onder Honecker: 1971-1989
- Hereniging: 1989-1990
Willy Brandt bondskanselier 1969-1974
BRD Ostpolitik en RAF: 1966-1982
Na de verkiezingen van 1969 vormden de SPD en de FDP samen een regering onder leiding van Willy Brandt, de charismatische leider van de SPD. Het was de eerste regering sinds het ontstaan van de BRD zonder CDU en CSU. De verhoudingen met de DDR zouden bepalend worden voor het succes en de uiteindelijke ondergang van Brandt.
Nobelprijs
-
© Bundesbildstelle, 35590-3
-
In 1971 ontving Willy Brandt de Nobelprijs voor de vrede. Hij zette zich in voor ontspanning tussen Oost en West.
In reactie op de protesten van eind jaren zestig kwam Brandt met het motto Mehr Demokratie wagen. Hij pleitte voor meer invloed van de burgers op de politiek, culturele openheid en een socialere politiek. Brandt kreeg met zijn ideeën een groot deel van de protestgeneratie achter zich. De hervormingen van de sociaal-liberale coalitie en de 'openheid van bestuur' herstelden bij velen het vertrouwen in de politiek.
Vanaf 1972 werd echter duidelijk dat sommige van Brandts idealistische plannen te hoog gegrepen waren. De oliecrisis van 1973 en de daaropvolgende economische recessie maakte bijvoorbeeld de realisatie onmogelijk van het uitgebreide en kostbare sociale stelsel dat de kanselier voor ogen had.
De regering-Brandt stak vooral energie in de Ostpolitik. En met succes. In 1971 ontving Brandt de Nobelprijs voor de Vrede voor zijn inzet voor de detente tussen Oost en West. Bij de verkiezingen van 1972 behaalde de SPD het beste resultaat van haar bestaan.
Maar de gigantische inspanningen aan het oostelijke diplomatieke front wreekten zich na 1972. De tweede regering Brandt (SPD en FDP) was minder slagvaardig en Brandt zelf raakte oververmoeid en depressief. In 1974 moest hij aftreden omdat zijn vertrouweling Günter Guillaume een DDR-spion bleek.
