Gastarbeiders en asielzoekers
Er wonen rond de 7,3 miljoen buitenlanders in Duitsland. Dit is 8,9 procent van de totale bevolking (2003). Vergeleken met de omringende landen is dit cijfer relatief hoog (zie onderstaande figuur). Het percentage in Nederland is meer dan de helft kleiner. Ook krijgt Duitsland de meeste asielaanvragen van alle EU-lidstaten. Duitsland neemt 33 procent van de asielaanvragen in de EU voor zijn rekening. Voor Nederland is dit percentage 15 procent. 
In onderstaande figuur is te zien waar deze buitenlanders vandaan komen. De meeste buitenlanders komen uit Turkije. Daarnaast zijn andere landen rond de Middellandse Zee, zoals Italië, Servië en Griekenland goed vertegenwoordigd. Velen van hen zijn in de jaren zestig en zeventig als gastarbeider naar Duitsland gekomen en zijn gebleven. In veel grote steden zijn wijken ontstaan met een hoog percentage buitenlanders. Zo wonen in de Berlijnse wijk Kreuzberg veel Turken.
Begin jaren negentig steeg het aantal asielzoekers dat naar Duitsland kwam (zie onderstaande figuur: dit zijn asielaanvragers, dat wil dus niet zeggen dat ze per definitie daadwerkelijk asiel verkregen hebben). De opvangcentra raakten vol en er kwam kritiek op de ruimhartige asielwetgeving. Daarom werd in 1993, ondanks verzet van de SPD, de Duitse asielwetgeving gewijzigd. Asielzoekers uit politiek veilige landen mochten vanaf dat moment niet meer in de Bondsrepubliek wachten op de uitslag van hun asielaanvraag. De resultaten waren snel zichtbaar; waren er in 1992 nog 220.000 asielzoekers, in 1994 waren dit er nog maar 64.000. Hierbij moet wel gezegd worden dat in 1992 veel vluchtelingen uit het voormalige Joegoslavië naar de Bondsrepubliek kwamen. De nieuwe deelstaten moesten al snel na 1990 een evenredig deel van de buitenlanders opvangen. Dit was een onbekend verschijnsel voor de mensen uit de toenmalige DDR.
De onderstaande figuur laat zien hoe het percentage erkende asielverzoeken zich ontwikkeld heeft. Hieruit kun je het immigratiebeleid van de overheid aflezen. In het begin van de jaren zeventig was deze nog ruim. Halverwege de jaren tachtig is eenzelfde situatie aan de orde. Vanaf het begin van de jaren negentig lijkt het beleid steeds strenger te zijn geworden.
