Van vraag naar aanbod (1983-1990)

In 1982 kwam de CDU/CSU, na dertien jaar oppositie te hebben gevoerd, weer aan het bewind in een kabinet onder leiding van Helmut Kohl. Hiermee veranderde ook het economisch beleid. Het overheidstekort was tijdens de voorafgaande jaren onvoldoende teruggelopen, mede door verzet van de SPD tegen het beleid van Schmidt. De regering-Kohl zag het als haar taak het financieringstekort van Duitsland terug te dringen, en meer in het algemeen de aanbodkant van de economie te versterken. Dit zou alleen kunnen worden bereikt wanneer de overheid zich minder met de economie zou bemoeien. Hoe mooi op papier ook, de praktijk was weerbarstiger. Dat gold niet alleen voor het doorvoeren van bezuinigingen en het aanpassen van wet- en regelgeving, maar ook voor een verlaging van de belastingen. Het economisch herstel kwam mede daardoor maar moeizaam op gang.
Pas vanaf 1986 trok de groei weer aan: de werkloosheid liep langzaam terug  en het financieringstekort daalde. De Duitse economie werd vooral gestimuleerd doordat de wereldeconomie weer aantrok. Daarbij ontstond een hernieuwd economisch elan in de Europese Unie (EU), vooral door de plannen van Jacques Delors. De Duitse export, sterk gericht op de EU, groeide aanzienlijk, en daarmee ook de Duitse economie. Die leek sterker dan ooit tevoren.