Algemeen

Van midden jaren vijftig tot begin jaren zeventig was in West-Duitsland sprake van een bijna volledige werkgelegenheid, met uitzondering van een korte recessie in het midden van de jaren zestig. Het percentage werklozen lag rond 1 procent (dat was in Nederland in de jaren zestig ook het geval). Vanaf 1973 kwam hierin verandering. Met iedere recessie liep de werkloosheid verder op, terwijl in de daaropvolgende jaren van herstel de werkloosheid niet of nauwelijks afnam. De werkloosheid werd daarmee een structueel probleem, dat na de Duitse vereniging zelfs nog groter werd.
In de voormalige DDR steeg de werkloosheid snel door de overgang van een socialistische planeconomie naar een sociale markteconomie. Herstructurering en overnames leidden tot een groot verlies van arbeidsplaatsen. Ook in West-Duitsland liep de werkloosheid na 1992 echter gestaag op, met een hoogtepunt in 1997. Na een daling aan het einde van de jaren negentig bedroeg de werkloosheid in 2004 weer bijna 12 procent.