Maatschappelijke integratie

Veel Oost-Duitsers kregen al snel na de eenwording te maken met aanpassingsmoeilijkheden. De harde werkelijkheid van de consumptiemaatschappij - met de hoge werkloosheid en vlijmscherpe concurrentie - kwam als een onaangename verrassing. Ook bleken tussen Oost-Duitsers en hun landgenoten uit het Westen veel onderlinge verschillen te bestaan. De Wessi's werden vaak als arrogant, egoïstisch en betweterig beschouwd: de Besserwessi's. De Wessi's vonden op hun beurt dat Ossi's niet efficiënt of hard genoeg werkten. Bovendien had de vereniging heel wat West-Marken gekost: de Ossi's mochten daarvoor best dankbaar zijn. Beide Duitse groepen hadden dus moeite zich aan elkaar aan te passen met als gevolg dat veel Oost-Duitsers zijn gaan terugverlangen naar de goede aspecten van de DDR. Deze zogenaamde Ostalgie heeft onder meer uitdrukking gevonden in het succes van de PDS, de opvolger van de SED. De PDS heeft tijdens haar campagnes ook slim ingespeeld op de nieuwe angsten en onzekerheden van de Oost-Duitsers. Tijdens de verkiezingen in 1998 behaalde de PDS 36 zetels in de Bondsdag (5,1 procent) en in de verkiezingsstrijd in de deelstaat Berlijn van oktober 2001 werd ook pijnlijk duidelijk waar de Ossi-Wessi-grens ligt tussen de Berlijnse wijken. Bij de Bondsdagverkiezingen in 2002 haalde de PDS echter slechts twee zetels. Dat gebeurde niet omdat veel Duitsers in het Oosten van de Bondsrepubliek minder ontevreden waren dan vier jaar eerder, maar omdat er een herindeling van de kiesdistricten had plaatsgevonden. Daardoor wist de PDS nog in slechts twee districten de absolute meerderheid te behalen. Aangezien zij ook onder de kiesdrempel bleef steken, verloor zij praktisch al haar zetels in de Bondsdag.