Economische integratie

De Oost-Duitse economie verkeerde in een dramatische staat. De meeste bedrijven en de infrastructuur waren hopeloos verouderd. De milieuvervuiling in de voormalige DDR was een zeer ernstig probleem. Alle Oost-Duitse bedrijven werden onder toezicht gesteld van de zogenaamde Treuhandanstalt. De Treuhand bekeek welke bedrijven gesloten moesten worden en welke konden blijven bestaan. Westerse firma's werden aangemoedigd om in Oost-Duitsland te investeren en konden vaak tegen bodemprijzen hele fabrieken kopen.

De werkloosheid - een begrip dat de Oost-Duitsers uit de DDR-tijd nauwelijks kenden - groeide gigantisch door deze harde aanpak. De kosten van de sanering van de Oost-Duitse economie liepen al gauw op tot 150 miljard D-Mark per jaar, in plaats van de vijf miljard waarop aanvankelijk was gerekend. Ook in West-Duitsland was dit merkbaar. Via de zogenaamde solidariteitstoeslag, een standaard belasting die elke burger betaalt, probeerde men de integratiekosten onder meer te betalen. De economische problemen in Oost-Duitsland is men nu - vijftien jaar na de val van de Muur - nog steeds niet te boven. De economische groei in het Oosten trok weliswaar vrij snel aan, maar dit was voor een belangrijk deel te danken aan de steun uit het Westen; het is de vraag of Oost-Duitsland economisch al op eigen benen kan staan.

De hoge werkloosheid - in sommige delen van Oost-Duitsland meer dan 20 procent van de beroepsbevolking - is nog steeds een groot probleem. Ook is de arbeidsproductiviteit in de voormalige DDR nog lang niet op het peil van het Westen. Een remmende factor voor de economische groei in het Oosten is het feit dat de lonen wél flink gestegen zijn, met als gevolg dat de verhouding tussen loonkosten en arbeidsproductiviteit uit balans is. Dit weerhoudt buitenlandse bedrijven ervan zich in Oost-Duitsland te vestigen.

Zie het hoofdstuk Economie voor meer informatie over de (actuele) economie en de arbeidsmarkt in Duitsland.