Machtswisseling 

Bij de Bondsdagverkiezingen in 1998 leed de coalitie van CDU/CSU en FDP een nederlaag tegen de SPD en Bündnis 90/ Die Grünen. De kiezers waren na zestien jaar eenvoudigweg uitgekeken op kanselier Helmut Kohl en zijn regering -Kohlsattheit. In 1994 had Kohl zijn herverkiezing nog weten te bewerkstelligen door zich te presenteren als 'Kanzler der Einheit', maar toen vervolgens bleek dat hij ook tijdens zijn tweede ambtstermijn sinds de eenwording de Duitse integratie niet wist te bespoedigen, kon hij deze troef in 1998 niet nogmaals uitspelen. De coalitie van SPD en Bündnis 90/Die Grünen nam de regeringsverantwoordelijkheid over en kwam onder leiding te staan van bondskanselier Gerhard Schröder (SPD). Voor de Groenen was dit de eerste keer dat de partij plaatsnam in de bondsregering. De rood-groene coalitie stond voor de zware taak om de economische en mentale integratie van Duitsland tot stand te brengen. Bovendien zou de regering geconfronteerd worden met nieuwe ontwikkelingen op internationaal-politiek terrein.

Bondskanselier Schröder en zijn minister van Buitenlandse Zaken, Joschka Fischer (Die Grünen), werden al snel gezien als representanten van een nieuwe generatie in de Duitse politiek, die niet was belast met het oorlogsverleden en daardoor zelfbewuster kon optreden. Schröder werd bekend als Lebemann, als levensgenieter die zich soepel beweegt tussen het publiek. Fischer groeide snel uit tot de populairste politicus van Duitsland. Hij wordt gezien als het symbool van de protestgeneratie van '68 die politiek volwassen is geworden. Realo Fischer kwam binnen zijn partij diverse keren in aanvaring met de Fundi's, die willen vasthouden aan de oorspronkelijke idealen van de partij en dikwijls moeite hebben met het dragen van de regeringsverantwoordelijkheid.