Oost-West-integratie
Algemeen
De Wiedervereinigung op 3 oktober 1990 luidde een nieuwe episode in de Duitse geschiedenis in en veroorzaakte aanvankelijk een euforische stemming in Duitsland. De eenwording had immers een einde gemaakt aan de ruim veertig jaar durende deling; de geschiedenis had Duitsland een 'tweede kans' gegeven.
Bovendien
stond de eenwording symbool voor de ineenstorting van het Oostblok en de
historische zegetocht van de democratie. De gevolgen van de door
Duitsland ontketende Tweede Wereldoorlog leken definitief tot het verleden te
behoren. Het optimisme bleek echter van korte duur: al snel werd de 'nieuwe'
Bondsrepubliek geconfronteerd met de problemen die de eenwording met zich
meebracht. De bloeiende landschappen die Kohl had beloofd, bleven namelijk uit.
De economische integratie van de twee Duitslanden bleek een moeilijkere taak dan aanvankelijk werd gedacht. Ook op het mentale vlak bestond (en bestaat) er een flinke kloof tussen Oost en West. De verschillen tussen de Ossi's en Wessi's hebben voor veel aanpassingsmoeilijkheden gezorgd. De buitenlandse politiek was door de omwenteling van 1989/90 tevens aan een heroriëntatie toe. Er was een einde gekomen aan de relatief overzichtelijke situatie tijdens de Koude Oorlog en Duitsland was weer een groot land in Europa geworden en kreeg meer en meer verantwoordelijkheden.
