- Inleiding
- 'Westbindung' onder Adenauer: 1949-1963
- Crisissfeer onder Erhard en Kiesinger: 1963-1969
- ‘Ostpolitik’ en uitbreiding EG onder Brandt: 1969-1974
- EMS en het pragmatisme van Schmidt: 1974-1982
- Eenheid en integratie onder Kohl: 1982-1998
- Toenemend zelfbewustzijn onder Schröder: 1998-2005
- De kleine stapjes van Angela Merkel: 2005-heden
- Colofon
‘Ostpolitik’ en uitbreiding EG onder Brandt
Samenvatting, 1969-1974
Het einddoel dat Willy Brandt (SPD) met de EEG voor ogen had was een federale staat die de vrede op het Europese continent bevordert. Brandt beperkte zich niet tot de bondgenoten in West-Europa maar streefde met zijn Ostpolitik naar betere relaties met de communistische staten van het Warschaupact.
Aantreden Willy Brandt
-
© Bundesarchiv/LudwigWegmann/CC
-
Willy Brandt bij zijn aantreden als bondskanselier in 1969.
Volgens Brandt had de EEG niet genoeg slagkracht tijdens een ernstige crisis. Om die slagkracht te vergroten streefde Brandt naar een hervorming van de Europese instanties. De verschillende crises die Europa gedurende het kanselierschap van Brandt in hun greep hielden, maakten de realisatie van een aantal belangrijke plannen, zoals de vorming van een gemeenschappelijke Economische en Monetaire Unie, onmogelijk.
Brandt bleef zoeken naar plannen die het proces van Europese integratie aan de gang konden houden en de EG op economisch en politiek gebied konden versterken. Met de Europese Politieke Samenwerking (EPS) en het toetreden van nieuwe lidstaten zoals Groot-Brittannië, werden belangrijke resultaten geboekt.
