Oliver Kahn

 Doelman Oliver Kahn heet in Duitsland ‘de geslagen titaan’. Groot was zijn teleurstelling toen bondscoach Jürgen Klinsmann hem passeerde en zijn directe concurrent Jens Lehmann verkoos tot eerste doelman van het Duitse elftal. Maar hij verbeet zijn deceptie en ging toch mee, als nummer twee.

Naast Michael Ballack was Oliver Kahn lange tijd Duitslands bekendste speler. Een monument, een doelman van wereldklasse. Dat bewees hij bijvoorbeeld in de Champions League finale van 2001, toen zijn club Bayern München met penalties won van het Spaanse Valencia. Drie strafschoppen hield hij, dankzij zijn razendsnelle reflexen op de doellijn. Maar Kahn, drievoudig wereldkeeper van het jaar, werd niet alleen beroemd om zijn fabelachtige reddingen. Ook met grote blunders haalde hij de wereldpers. Zoals in de finale van het vorige WK tegen Brazilië. Ronaldo strafte uit de rebound gegrabbel van de Duitser af met de Braziliaanse openingstreffer. En dat terwijl Kahn kort voor de finale tot beste speler van het toernooi was verkozen.

Alleen een blessure of slechte prestaties van zijn rivaal Lehmann hadden Kahn nog één keer op een WK kunnen doen schitteren. Maar het mocht niet zo zijn. Lehmann speelde een sterk WK en stal in de kwartfinale tegen Argentinië de show als penaltykiller. Kahn blonk vooral uit in zijn rol als mopperkont op de reservebank. Met een lang gezicht volgde hij de stijgende prestaties van het jonge Duitse elftal. Pas in de nerveuze minuten voorafgaand aan de penaltyserie tegen Argentinië stak Kahn Jens Lehmann veelzeggend de hand toe en wenstte hem succes. Die beelden gingen de wereld over. In de laatste wedstrijd, de troostfinale tegen Portugal, mocht Kahn nog een keer de Duitse kleuren verdedigen. Na afloop kondigde Kahn aan te stoppen bij het nationale elftal.

In de Bundesliga passeerde Kahn, die in vijandige stadions geregeld onthaald wordt op bananen vanwege zijn gelijkenis met een gorilla, inmiddels de grens van de 500 duels. Bij werkgever Bayern München is Kahn nog altijd wel de onbetwiste nummer Eins, maar of hij dat tot het einde van zijn carrière zal blijven, valt nog te bezien. Steeds minder valt de voormalige economiestudent op door zijn reddingen en zijn leiderschap, steeds meer door zijn soms onbegrijpelijke blunders. De spieren beginnen wat stijf te worden, de reflexen wat traag. De titaan nadert zijn pensioen.