Berlijn

Van 1961 tot en met 1989 werd de stad in tweeën verdeeld door de Muur. Mensen aan weerszijden daarvan mochten niet naar de andere kant. Oost-Berlijn hoorde bij de DDR, die op zijn beurt moest doen wat de Sovjet-Unie (zo heette Rusland toen) wilde. Het westen van de stad hoorde bij West-Duitsland. Oost-Berlijn was door de Sovjet-Unie bevrijd aan het eind van de Tweede Wereldoorlog en West-Berlijn door Frankrijk, Engeland en Amerika. Toen de Sovjet-Unie en de westerse landen het niet eens konden worden over hoe de wereld eruit moest zien (de Koude Oorlog) wilden veel mensen van Oost- naar West-Duitsland omdat er in het Westen meer vrijheid was. Daarom bouwde de Oost-Duitse regering de Muur, zodat Oost-Duitsland niet leeg zou lopen. In 1989 viel de Muur, omdat de Oost-Duitsers meer vrijheid eisten en de Sovjet-Unie het toeliet dat de mensen naar het Westen gingen. Sindsdien is de stad weer één geheel, net als Duitsland zelf.

In Berlijn is nog veel terug te vinden van de bewogen geschiedenis van de stad. De Muur staat er niet meer, maar 'Checkpoint Charlie' kun je wel bekijken. Dat was één van de grensovergangen toen de stad nog verdeeld was. Er staat daar een museum waar je kunt zien op welke manieren de mensen uit Oost-Duitsland naar het Westen probeerden te vluchten. Ze maakten bijvoorbeeld tunnels of bouwden geheime ruimtes in auto's waarin mensen zich konden verstoppen. Ook is er nog een stuk van de Muur blijven staan, de 'East-Side-Gallery'. Kunstenaars hebben die stukken van de Muur beschilderd. Het grappigste verschil tussen Oost- en West-Berlijn zijn de stoplichtpoppetjes, de zogenaamde Ampelmänchen. In het Oosten hadden ze poppetjes in de vorm van arbeiders, die met een petje op marcheren, en in het Westen lijken ze veel meer op onze stoplichtmannetjes. Die stoplichten hebben ze na de val van de Muur laten staan.

Een ander speciaal gebouw is de Rijksdag. Daar zetelde het Duitse parlement. In 1933 werd het in brand gestoken, waarschijnlijk door de Nederlander Marinus van der Lubbe, die zo wilde protesteren tegen Hitler. Daarna is er heel lang niets meer mee gebeurd, maar in de jaren negentig is het gerestaureerd en nu zit het parlement er weer in. Er is een grote glazen koepel op gebouwd, waar je in kunt en over de stad kunt uitkijken. Dan zie je ook de Potsdamer Platz. Dit was voor de Tweede Wereldoorlog een heel beroemd plein waar veel theaters en cafés zaten. Daarna is de Muur er dwars overheen gebouwd en was de Potsdamer Platz een stuk niemandsland. Nu staan er allemaal nieuwe gebouwen, de meeste heel hoog en modern, en zijn er weer cafés, een groot theater, een casino en een bioscoop.

Omdat Berlijn nu weer één geheel is, kan er veel meer dan vroeger. Elk jaar wordt bijvoorbeeld de 'Love Parade' georganiseerd, die steeds beroemder is geworden. Er komen dan meer dan een miljoen mensen uit de hele wereld en die dansen een heel weekend lang op technomuziek, op straat en in clubs. Ook is het voor veel jonge mensen interessant om naar Berlijn te gaan. Veel Duitse studenten willen er wel een tijdje studeren en wonen. Trouwens, veel studenten uit het buitenland, zoals Nederland, ook. Vaak gingen die studenten in Oost-Berlijn wonen. Daar waren de huizen vaak nog goedkoper, omdat er in Oost-Berlijn, toen de Muur er nog stond, niet zoveel geld was om de huizen op te knappen. Omdat veel jonge mensen naar Berlijn kwamen in de jaren negentig, onder wie veel kunstenaars en alternatieve figuren, werden sommige wijken heel hip, en wilden nog meer mensen erheen. Er kwamen steeds meer kroegjes, ateliers en er werden ook veel (vaak illegale) feesten georganiseerd. Dat was eerst het geval in de wijk Prenzlauerberg, daarna Friedrichshain en nu in... Kreuzberg!