Column: Het telefonisch interview

Ik probeer mijn gehoorapparaten op de telefoonstand te zetten, maar doordat ik zo nerveus ben, staat het opeens op een muziekprogramma. Dat is niet de bedoeling. Even alle apparatuur fiksen, telefoonnummer intikken en dan ben ik er klaar voor. Het duurt nog vijf minuten voordat ik daadwerkelijk op het groene telefoon-icoontje tik.

Tijdens mijn sollicitatiegesprek voor een stage webredactie had ik nog verteld dat ik niet kan bellen. Dat was gelukkig geen probleem, waardoor ik fijn elke ochtend het Duitse nieuwsoverzicht deed met de andere stagiair, artikelen schreef op basis van geschreven bronmateriaal en veel aan de website werkte. Maar op een gegeven moment kwam de Frankfurter Buchmesse in het nieuws en moest er een artikel op het web verschijnen. Het uitgangspunt was Nederlandse auteurs die in Duitsland populair zijn. Ik struinde het internet af, maar verder dan de eeuwige Nooteboom en Mulisch kwam ik niet. Het was onvermijdelijk dat er gebeld moest worden voor een interview met een deskundige. Maar omdat ik niet kon bellen, moest iemand anders dat doen.

De telefoon gaat over en ik denk ‘nu is het te laat, ik kan niet meer terug’. Duidelijk dat bellen niet in mijn systeem zit. Een vrouw neemt op en noemt haar naam. Maar ik moet een meneer hebben, dus er klopt iets niet. Aarzelend zeg ik: “Ja, ik ben Syrinx Fakkeldij van het Duitslandweb en eeh... ik wil graag meneer Ter Haar spreken over de Frankfurter Buchmesse. Maar voordat u verder gaat!, wil ik graag nog even zeggen dat ik slechthorend ben en eeh... dat ik u mogelijk niet kan verstaan”. Pijnlijke stilte. Dan: “Meneer Ter Haar is er op dit ogenblik niet, u kunt morgen wel terugbellen”. Al die moeite voor niets.

Het mooie van stage lopen is af en toe jezelf even overwinnen. Nadat ik van het Buchmesse-artikel was afgehaald, fluisterde een klein stemmetje in mijn hoofd: “Syrinx, dankzij al de nieuwe technologieën kán je sinds kort wel bellen. Alleen heb je het nooit gedaan, dús doe je het maar niet. Verder dan je eigen moeder opbellen ben je nooit gekomen.” Ik vond dat het maar eens tijd werd dat ik leerde bellen. Stoer zei ik tegen de webredactie dat ik het toch echt zelf wilde doen.

Bij de tweede poging, met hetzelfde ritueel van klamme handjes, hart in de keel en per ongeluk de verkeerde programma’s ingesteld, neemt de belangrijke meneer van de Buchmesse wel op. Meteen leer ik er een belangrijke ervaring bij: interviewen. Dat was ik bijna vergeten ook. Ik klets een eind weg met de Buchmesseman. Ik heb me goed voorbereid, stel vragen, haak in op wat hij zegt, vat samen, herhaal een paar onverstaanbare woorden, schrijf alles driftig op en voor ik het weet is het telefonisch interview afgelopen.

Hoera. Die overwinning steek ik maar mooi in eigen zak.

Dit is deel 4 van de columnserie waarin de redacteuren van Duitslandweb tussen Kerst en Oud en Nieuw hun persoonlijke commentaar geven op een opvallende gebeurtenis in 2011.