Toen de kernramp in Japan plaatsvond, was ik voor een half jaar in Berlijn. Terwijl ik mee ging in de Duitse afkeer van kernenergie, leek in Nederland zich niemand echt druk te maken. Het is een merkwaardige ervaring als de enige Nederlander die je nog begrijpt, Frans Bauer blijkt te zijn.

Ik mag me terugtrekken in een leeg kantoortje. Niet alleen heb ik mijn telefoon bij me, maar ook nog mijn microfoon die verbonden is met mijn hoorapparaten, mijn hoortoestelbatterijen, pen en een stapel papier. Ik moet een hele belangrijke meneer bellen over de Frankfurter Buchmesse.

Het was wat mij betreft een van de meest beeldbepalende affaires van het jaar, de val van de gesjeesde minister Karl-Theodor zu Guttenberg. Begin dit jaar struikelde hij over zijn bij elkaar geplakte proefschrift. Aan het einde van 2011 was het een overmoedige poging tot eerherstel waarmee hij voor velen definitief van zijn voetstuk viel.

Een van de belangrijkste eigenschappen van een journalist is het te allen tijde behouden van zijn objectiviteit. Nu is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Mensen hebben allemaal een mening en delen die graag met anderen. Het internet staat er vol mee en ook je vrienden en collega’s maken hun opinie kenbaar. Probeer dan nog maar eens objectief te blijven. Dat dit lastig is, ondervond ik bij Guido Westerwelle.

Duitsers zijn dol op Krimi’s maar wat gebeurt er als één aflevering 30 jaar duurt? Wie procureur-generaal Siegfried Buback in 1977 neerschoot is nog steeds niet bekend. Het proces tegen voormalig RAF-terroriste Verena Becker is een nieuwe wending in een plot gebaseerd op raadselen, tegenstrijdige verklaringen en een zoon die zijn waarheid bevestigd wil zien.