Koel of cool in Hamburg
Hoge temperaturen zorgen voor een ander verkeersbeeld
7-aug-2006
van Marcel Heijmans
Al vanaf het begin van het wereldkampioenschap voetbal in juni was het mooi en zonnig weer. De maand juli brak in Hamburg alle records. De top werd uiteindelijk bereikt op de 20e, toen het kwik in een Hamburgse thermometer maar liefst 38,5 graden Celsius aanwees. Zelfs het water van de Elbe haalde vorige maand een temperatuur van 28 graden. In totaal scheen de zon in juli 330 uur - 130 uur meer dan normaal. Zonder een zuchtje wind wordt men in een cabriolet bij zulke temperaturen als een haantje gegrild. En zie daar: bij de meeste cabrio-rijders bleef het kapje er dus maar op. Zo mogelijk werd de airconditioning ingeschakeld.
De airconditioning: een verkoelend staaltje techniek. Vroeger werden op hete dagen talloze autoraampjes naar beneden gedraaid om de luchtcirculatie te verbeteren en om de onderarm naar buiten te steken. Tegenwoordig blijven bij de meeste auto’s de raampjes hermetisch gesloten. Dankzij de airco. Zelfs de kleinste Japanner wordt tegenwoordig uitgerust met de koelkasttechniek. Lekker koel, maar misschien toch niet zo cool. Immers: met dichte raampjes aan het rode verkeerslicht is er geen gelegenheid meer voor een vlotte zomerflirt.
Flirten
Nu zijn de Hamburgers, ondanks het feit dat deze stad de meeste vrijgezellen in Duitsland telt, niet de grootste flirters van deze wereld. Als echter ook al in het zomerse stadsverkeer vanwege de gesloten raampjes de anonimiteit intreedt, wordt het wel heel erg moeilijk met een glimlach en een praatje naar een telefoonnummer te vissen. Wat kun je als single doen? Net doen alsof je de weg wilt vragen in de hoop dat de dame in de auto naast je haar geklimatiseerde cocon uiteindelijk opent, omdat je al geruime tijd als een idioot draaiende bewegingen met je hand maakt? Als je niet wilt dat de automobilist achter je wild claxonneert, omdat het licht intussen weer op groen is gesprongen, zou je dan – zelfs bij de lange roodlicht-fasen in Hamburg – direct terzake moeten komen en meteen haar telefoonnummer moeten vragen. Dat werkt natuurlijk niet. Dat zou te doorzichtig zijn.
Ook de muzikale diversiteit van een autoritje door de stad is hollend achteruit gegaan. Vroeger kon je in een file naar je werk een hele CD uit de auto van de buurman meeluisteren en aan het einde vragen, wie toch die zanger is. Vandaag de dag hoort men door de gesloten raampjes met een beetje geluk alleen de bassen dreunen. Aan het einde van de rit kan men raden, of het inderdaad de nieuwste van Madonna was.
De enigen, die hun arm nog vrijwillig uit het autoraampje laten hangen zijn de klusjesmannen in hun Volkswagen-busjes en Fiat Ducatos. Niet omdat het cooler is, maar werkelijk koeler, omdat hun chef bij de opties voor de auto gespaard heeft en toch maar geen airconditioning heeft genomen.
Met afgunst en tevens enigszins verwonderd kijken ze naar de gesloten cabrioletten bij het verkeerslicht en draaien de muziek van The Eagles een beetje luider: “On a dark desert highway, cool wind in my hair...”
