Huisje voor een habbekrats
Voorbij Dresden kost een vrijstaande woning bijna niks
28-jun-2006
van Gerhard Hormann
Hoe komen wij dan toch ineens aan een tweede huis in het dorpje Taubenheim, pal aan de Tsjechische grens, niet ver van Görlitz, de meest oostelijke plaats in Duitsland? Dat is een heel verhaal. Net als de meeste mensen die wekelijks naar tv-programma’s als ‘Het Roer Om’ en ‘Ik Vertrek’ kijken, droomde ik al heel lang over een tweede huis in het buitenland. Ik ben niet iemand die zonder nadenken met een varken onder de arm naar een bouwval in Hongarije verkast, maar de charme van een houten tafel onder de olijfbomen hield me al geruime tijd in de ban.
Tijdens een korte vakantie in de Elzas werd die droom ruw verstoord. In de plaatselijke supermarkt griste ik een makelaarskrantje mee om er vervolgens achter te komen dat een tweede huis onbetaalbaar is geworden. Zelfs in de meest regenachtige streek van Frankrijk moet een beetje boerderij al een kwart miljoen kosten.
Het was dan ook vooral uit frustratie dat ik na thuiskomst achter de computer plaatsnam en bij ‘google’ verschillende trefwoorden intikte die ik me niet eens meer precies herinner, maar die allemaal iets met de aankoop van huizen te maken hadden. En zo stuitte ik uiteindelijk op de website immopool.de, zeg maar de Duitse variant van Funda.
Dat de huizenprijzen in Duitsland een stuk lager liggen dan bij ons, was me natuurlijk niet ontgaan. Sterker nog: de emigratiecijfers worden al jaren ernstig vertekend door juist die groep landgenoten die vlak over de grens een - veel - goedkoper huis koopt. Laat je die categorie weg uit de statistieken, dan blijkt het met al die woeste verhalen over emigratie wel mee te vallen.
Maar wat ik hier zag, vervulde me met ongeloof. Een vrijstaand huisje aan de bosrand voor 12.000 euro? Een vijfkamerwoning met tweeduizend vierkante meter tuin en een terras waarop je een restaurant zou kunnen beginnen voor nog geen twintigduizend euro? In de streek tussen Berlijn en Dresden bleek het nog goedkoper dan in Hongarije en dat op de helft van de reisafstand.
Het liefst was ik meteen in de auto gesprongen om met eigen ogen te zien wat de reden was van dat absurde prijsniveau. Ik wist dat de werkloosheid in de voormalig DDR nog steeds hoog is. Maar er moest een goede reden zijn waarom ik helemaal niemand kende die voor een habbekrats een tweede huisje had gekocht in, pak hem beet, Altenberg of Drebkau.
Inmiddels ben ik daar achter. Voormalig Oost-Duitsland is een blinde vlek. Net zoals mensen bij het woord bestseller meteen aan de Da Vinci Code denken, zo hoort een tweede huis zich bij voorkeur te bevinden in Toscane of de Provence. Bovendien denkt niemand bij het horen van de naam Taubenheim meteen aan de glooiende heuvels, prachtige vergezichten en zonovergoten koolzaadvelden die ik daar bij mij eerste bezoek zou aantreffen.
Het is onbekendheid in combinatie met een imagoprobleem en een weinig voor de hand liggende geografische ligging. De meeste mensen rijden nou eenmaal liever duizend kilometer naar het zuiden dan vijfhonderd kilometer naar het oosten. Maar dat zal vermoedelijk snel veranderen als ik op de enthousiaste reacties uit mijn omgeving moet afgaan.
De eerste “buurman” heb ik al binnen. Vlak voordat ik voor de tweede keer richting Dresden vertrok, deze keer om de notariële akte van mijn huis te ondertekenen, kreeg ik van een collega-journalist een briefje in mijn handen gedrukt. Hij had op internet een schattig huisje in Trabitz gezien voor 10 duizend euro. Of ik er op de terugweg even langs wilde gaan om te zien of het wat was...
