Gemiste kansen
Wat er in Berlijn gedaan had moeten worden
2-aug-2005
van Anne-Will Fisser
Mensen die een deel van hun leven in een ander land of een andere stad hebben doorgebracht, waar ze maar eventjes konden blijven, hebben misschien hetzelfde ervaren. Aan het begin zwerf je de hele dag over straat om maar niets te missen van alle spannende dingen, die achter elke straathoek op je liggen te wachten. Oververmoeid en met een ietwat slappe concentratieboog verschijn je vervolgens op de colleges. En daarmee is het vooroordeel van de luie Erasmusstudent, die alleen maar is gekomen om het er eens een jaartje goed van te nemen, weer eens bevestigd.
But then the routine kicks in! De opdrachtjes voor de taalcursus moeten gemaakt worden en de professor wil dat je heel erg je best doet voor zijn college, anders kun je vertrekken. Op maandag- én woensdagavond blijken de herhalingen van Crime Scène Investigation in nagesynchroniseerde vorm op tv te zijn… Tja, daar blijf je natuurlijk voor thuis. En soms heb je gewoon een dagje (of twee daagjes, of een week) geen zin om al die trappen van je Hochhaus af te dalen, want dat betekent, dat je ze ook weer moet bestijgen.
Natuurlijk heb ik wel iets gedaan! De Marathon van Berlijn (nou ja, als toeschouwer), de Berlinale, het Karnaval der Kulturen, Christopher Street Day, Live8: het was allemaal beregezellig! Er zijn daarnaast een heleboel bioscopen en cocktailbars in Berlijn. Elke zondag uitgebreid ontbijten ergens in Kreuzberg of Prenzlauerberg: zalig! Dan is er nog die eeuwige bron van activiteit, de kolenkachel, al valt het in de zomermaanden wel mee met de tijd en energie, die ik aan Arnold besteed. Bovendien heb ik ook nog een beetje gestudeerd. Eigenlijk heb ik me geen moment verveeld. Maar wellicht had er meer ingezeten.
Hier de grootste gemiste kansen op een rij: ik ben niet naar een überhippe technoclub geweest en ook niet naar de Berliner Philharmoniker. Ik ben niet naar feestjes van aardige mensen geweest, enkel en alleen vanwege het 'wat-doe-ik-aan'-vraagstuk. Hoe je in Reinickendorf, Hellersdorf en Wilmersdorf komt en wat je daar kunt doen, geen idee! De prachtige Berlijnse parken, meertjes en bossen heb ik eenvoudig genegeerd en de Alte Nationalgalerie heb ik ook maar gelaten voor wat het is. Het object van mijn begeerte weet niet wat 'ie allemaal met me doet en geen enkele Bockwurst heeft mijn verteringssysteem van binnen gezien. Geen enkele? Nee, niet één!
Ik kan er maar beter nog een jaartje aan vastplakken. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
