Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
Hamburgse lelijkerds verenigen zich
23-nov-2005
van Marcel Heijmans
Ik ben stomverbaasd als ik op een druilerige novemberavond en iets verlaat de Ponybar in Hamburg nader. Achter de grote ramen van de kroeg in de universiteitswijk lijkt zich een grote mensenmassa te bewegen. De opkomst bij de tweede bijeenkomst van de Club der Hässlichen schijnt enorm te zijn.
Als ik naarbinnen loop, is de eerste blik die ik krijg toegeworpen er één van de NDR-radioverslaggever, herkenbaar aan zijn microfoon. Hij staat strategisch opgesteld naast de inschrijftafel, waar enkele vrouwen omheen staan. Eén ervan schrijft haar naam en adres in een groot gelinieerd schrift met harde kaft. Het clubledenboek. Lid nummer 200, lees ik stiekem over haar schouder mee.
Terwijl ik de andere mensen in het café gadesla en beoordeel als eigenlijk helemaal niet zo lelijk, krijgt lid nummer 200 de NDR-microfoon onder haar neus gehouden. De vrouw giechelt een beetje, maar antwoordt dapper op de vragen van de journalist, die ik door het geroezemoes helaas niet kan verstaan. Ik besluit een pilsje aan de bar te halen. Daar vandaan valt het me op hoe ongedwongen de aanwezige mensen eigenlijk zijn. Alsof ze gewoon iets komen drinken en de club de normaalste zaak van de wereld is. Later besef ik ook waarom.
Als ik het achterzaaltje van de Ponybar betreedt, waar een podium is opgesteld en het logo van de Club der Hässlichen op de achterwand is geprojecteerd, struikel ik zowat over een tv-camera die op de grond ligt. Tegelijkertijd zie ik aan de overkant een tweede tv-camera en een handtas, waaruit een RTL-microfoon steekt. Aan media-aandacht vanavond in ieder geval geen gebrek. Geïnteresseerden zijn er blijkbaar ook volop. Totdat het gordijntje tussen het voorgedeelte en het achterzaaltje wordt gesloten en ik de meeste mensen voor in het bargedeelte zie blijven zitten.
Harald Gasper springt op het podium en heet de circa veertig mensen in het achterzaaltje welkom. De twee tv-camera’s worden op de schouder genomen en de lichten floepen aan. Ik herken Harald van foto’s uit de krant. Zelf omschrijft de creative director bij een reclamebureau zichzelf als iemand met een groot hoofd, grote neus en een miljoen sproeten. Op mij maakt hij gewoon een sympathieke indruk.
“Wij zijn lelijk en we zijn met velen”, herhaalt hij in een pleidooi, waarbij hij vertelt, dat slechts 5 procent van de mensen op deze aardbol aan het heersende schoonheidsideaal voldoet. Om die andere 95 procent een stem te geven, is de Duitse Club der Hässlichen opgericht. De tijd is er rijp voor! Lelijkerds aller landen, verenigt u!
Zijn rede laat veel ironie horen en relativeert het thema 'lelijkheid'. Ook het programma is uiteindelijk zeer onderhoudend en vormt bijna een varieté: enkele stand-up comedians, een dikke buikdanseres die nog slechter playbackt dan de slechtste nagesynchroniseerde film, twee psychologen die het clubmanifest semi-wetenschappelijk onder de loep nemen, en een popband die de avond knallend ten einde brengt.
Als ik de mensen van de media en de deelnemers aan het programma aftrek van het aantal toeschouwers, blijft er een handvol lelijkerds over. Op mijn weg naar buiten blik ik nog even in het clubledenboek. Nummer 213. Zoveel mensen schijnen zichzelf dan toch nog niet lelijk genoeg te vinden.
