Gezocht: Andijvie
Wat eten we vandaag?
23-dec-2004
van Anne Renner
Het begon allemaal met de alledaagse vraag wat ik eens zou gaan koken vandaag? Een vraag die aangenaam vertrouwd klinkt als je nog maar net in een nieuwe stad woont. Een vraag waar je altijd wel een antwoord op vindt. Vandaag is het antwoord dat ergens tussen smaakpapillen en maag werd geboren: andijviestamppot. In Nederland geen uitzonderlijke keuze. Het feit echter dat ik niet eens het woord voor andijvie ken, en deze plant alleen maar in Nederland heb verorberd, doet me vermoeden dat de realisatie van mijn etenswens in Berlijn nogal moeilijk kan worden.
Desondanks begin ik mijn zoektocht in de kleine Schönebergse buurtsupermarkt om de hoek. “Heeft u ook andijvie?”, wend ik mij tot de caissière. “Misschien?”, zwak ik de vraag al af. “Nee, als we dát eens hebben, is het echt toeval. Wordt heel weinig gekocht.” Dat vreesde ik al. Maar een eind verderop is een Spar, een Nederlandse keten denk ik nog hoopvol. Even kijken: fruit, groente, sla – wat is dit? Ik hou twee kleine, ingepakte groene plantjes in mijn handen die ik, waren ze groter geweest, op andijvie zou vinden lijken. Ik vraag het een medewerkster, en het blijken slaharten te zijn. Verder zoeken maar. Vanuit een brug over het spoor is de toren van het Alexanderplein te zien. Een mooi gezicht, maar ik hoop dat ik niet zó ver voor mijn andijvie zal moeten reizen.
Misschien eens proberen bij de Turkse supermarkt? “Endiviensalat? Nee. Niet goed. Heb gehad – allemaal geel.” De man van de groenteafdeling van Öz-Gida heeft kennelijk teleurstellende andijvie-ervaringen opgedaan. Toch blijf ik hoopvol, want aan het Kaiser-Wilhelm-Plein dat ik nu bereik, is een biologische winkel. En daar vind je vaak meer dan het standaardassortiment groenten. Een verkoopster vertelt me echter dat ik twee weken te laat ben. Toen hadden ze andijvie. Maar het is volgens haar een regionale groente en nu niet leverbaar. Ik ben een beetje bang dat het gewoon niet meer het seizoen voor andijvie is, ook al associeer ik deze groente vooral met winter. Maar de andijvie is tenminste soms in Berlijnse winkels te vinden. Hetzelfde geldt voor supermarkt Reichelt, blijkt enkele meters verderop. Door de week hebben ze geen andijvie, maar wel af en toe voor het weekend, als mensen exclusievere boodschappen doen.
Ik besluit mijn strategie aan te passen. Niet in supermarkten zoeken, maar op de markt op het Winterfeldplein. Ook hier echter teleurstelling: “Vandaag hebben we geen andijvie, het is vandaag te koud voor andijvie”, zegt de groenteboer, die zelf een dikke sjaal, muts en handschoenen draagt. Hij probeert me andere groente te verkopen, maar stamppot heeft niet veel ingrediënten, en ik ben nog steeds niet bereid iets anders te koken. Ik heb nog één kans denk ik, namelijk het KDW, Kaufhaus des Westens. De levensmiddelenafdeling, die zelfs in toeristengidsen wordt genoemd, heeft veel vreemdere en exclusievere groenten dan simpele andijvie. Maar dan valt mijn oog op het kraampje van een andere groenteboer. Een klein krat met een stuk of zes plantjes, en het bordje Eskariol. Ik kijk er even goed naar en vraag aan de man of Eskariol soms zoiets als andijvie is. “Dat is hetzelfde”, verzekert hij enthousiast, neemt een krop in de hand en houdt hem als bewijs dicht voor mijn gezicht. Toch heb ik mijn twijfels. Heb ik na zo veel tegenvallers nu echt een andijvie gevonden? Enfin, de man ziet eruit alsof hij meer verstand van groente heeft dan ik. Ik ben overtuigd.
Het kost mij € 1,50 om de andijvie van de door de andere groenteboer voorspelde vriesdood te redden. Ik heb tijdens mijn speurtocht respect gekregen voor deze in Berlijn zo schaarse plant, en geniet, eindelijk en des te meer, aan het einde van de dag van een bord, uhm, 'Eskariolstamppot'. Na de maaltijd wordt mij pas duidelijk waarom andijvie hier zelden wordt gekocht. Op het aanrecht ligt nu een halve andijvie. Kan je er eigenlijk nog iets anders van maken dan stamppot? Volgens de Duitsers, die geen stamppot kennen, alleen maar salade. En ja, wanneer doe je dat nou?
