Harald Schmidt Show
Gastcolumn
22-dec-2003
van Marja Verburg
Nog los van het feit dat ik sowieso smul van (om het nare woord roddels te vermijden) shownieuws, moet ik toegeven dat ik zelf een Harald Schmidt Show-fan ben. Toen ik twee weken geleden las dat op 23 december het programma voor de laatste keer wordt uitgezonden, was mijn eerste reactie: "Nee toch!" en daarna: "Maar waarom?" En dat terwijl ik sinds ik in augustus uit Duitsland ben vertrokken de Harald Schmidt Show niet meer heb kunnen zien. Hij wordt uitgezonden op Sat 1, een zender die in Nederland niet te ontvangen is. Om nou te zeggen dat ik Harald heel erg mis zou een beetje overdreven zijn: tenslotte word ik in Nederland uitstekend bediend in mijn behoefte aan 'ontspannende' televisieprogramma's. Maar ik ben nogal nostalgisch van aard en kan lang zwelgen in dingen die voorbij gaan.
Ik heb vier en een half jaar in Berlijn gewoond en keek bijna drie jaar daarvan 's avonds om 23.15 uur naar de Harald Schmidt Show. Ik ontdekte hem vrij laat, omdat ik er lang van uit bleef gaan dat Duitsers geen grappige televisieprogramma's konden maken. Met mijn Duitse vriendje Christian keek ik toen ik zelf nog geen tv had mee naar de talkshow van Stefan Raab. Hij is een soort Paul de Leeuw die opmerkelijke tv-fragmenten aan elkaar praat, maar voornamelijk hele flauwe en makkelijke grappen maakt. Christian moest erg lachen, ik vrijwel nooit. Dan heb je nog Anke Engelke, die vooral een erg grappig hoofd heeft, zichzelf en de wereld niet zo serieus neemt, als een wervelwind over de Duitse tv zwiert en wat dat betreft wel verfrissend is. Maar op leuke grappen heb ik haar ook nooit echt kunnen betrappen. Duitse cabaretiers vond ik meestal gênant, maar om Harald Schmidt moest ik wel lachen. Ook hij neemt zichzelf en de wereld niet te serieus, is scherp, soms ongenadig hard en sarcastisch, reageert snel en heeft meer algemene ontwikkeling dan de meeste van zijn collega's bij elkaar. Hij probeerde ons dan ook regelmatig een beetje bij te spijkeren. Vooral zijn pogingen om met behulp van playmobilpoppetjes in een door zijn team in elkaar geknutseld altijd weer indrukwekkend decor verhalen uit de Griekse mythologie na te spelen waren hilarisch. Of hij deed de staatsmantest. Daarin vergeleek hij bijvoorbeeld Schröder met Napoleon door het publiek aan de hand van foto's en schilderijen te laten bepalen wie het mooist over de zee kon uitkijken of wie er het beste een trap kon aflopen (Napoleon: die deed dat te paard). Tijdens het laatste EK voetbal speelden Schmidt en zijn medewerkers elke dag de hoogtepunten uit de wedstrijden van de dag daarvoor na. Zo ook Nederland-Italië. Zijn respect voor ons land nam tijdens het naspelen enorm toe, toen de ene na de andere bal het net in vloog: "Het is helemaal niet zo makkelijk om vijf penalties te missen!"
Maar om hem nou heilig te verklaren, hetgeen men in Duitsland aan het doen lijkt te zijn, is wat overdreven. Want waarom stopt hij? Omdat hij na acht jaar een "Kreativpause" nodig heeft, zegt hij zelf. Maar waarschijnlijker is dat Sat 1 hem niet meer kan betalen wat hij wil hebben. Wat vooral erg zielig is voor Sat 1. Schmidt was hun kijkcijferkanon (1,3 miljoen kijkers elke avond), en de zender staat nu voor de onmogelijke opgave een vervanger voor hem te vinden. Tot ze die hebben herhalen ze de beste shows van Harald. Dat kan nog jaren duren.
Marja Verburg is als mederwerker Voorlichting en Projecten werkzaam bij het Duitsland Instituut Amsterdam
